دكتر محمد ملكى، فعال حقوق بشر و اولين رئيس منتخب دانشگاه تهران بعد انقلاب 1357، ضمن ” غير دمكراتيك ” و ” بى فايده ” توصيف كردن انتخابات ریاست جمهوری پيش رو در ایران ، خواستار رفراندوم عمومى درباره نظام سياسى كشور و يك قانون اساسى جديد براى ايران شد.
به گزارش العربیه، دکتر ملکی بعنوان زندانی سیاسی سابق رژیم جمهوری اسلامی و فعال حقوق بشر، پیرامون تغییر در آینده ایران اظهر داشت: «آن چیزی که به نام انتخابات در ایران انجام می‌شود و دو فردی که به عنوان کاندیداهای نهایی در برابر هم قرار گرفته‌اند، از نظر ماهیتی و کلی تفاوتی با هم ندارند. یکی از آنها کسی است که حدود 37 تا 38 است که در کشتارها و زندان کردن‌ها و به ویژه در دهه 60 و سال 67 در کمیته مرگ عضویت داشته و از جنایتکاران زمان است.»
وی افزود: «نفر دیگر نیز که رئیس‌جمهور فعلی است، از اول انقلاب عضو کمیسیون امنیت بوده و در همه کشت و کشتارهای مملکت دست و دخالت داشته است. در این چهار سال هم دیدیم که هیچ کار مثبتی انجام نداده است و علاوه بر اینکه به قول‌هایی که در زمینه‌های آزادی، برابری، عدالت، آزاد کردن زندانیان عمل نکرد، بلکه در سه سال اول حضور او در قدرت، براساس آمارهایی که خودشان ارائه کرده‌اند، بیش از 3 هزار نفر اعدام شده‌اند.»
آقای ملکی تاکید نمود: «از نظر کلی هر کدام پیروز انتخابات شود، فرقی ندارد. فرق زمانی رخ خواهد که به مردم آزادی، حق اظهار نظر بدهند، مردم را آزاد بگذارند و به زندگی مردم برسند و جلوی این همه دزدی و جنایت را بگیرند و یک تحول اساسی و زیربنایی به خصوص در قانون اساسی به وجود بیاورند و یک قانون اساسی جدید بنویسند و از مردم نظر بخواهند که آیا این نظام را می‌خواهند یا خیر. آن زمان می‌توان گفت تغییری به وجود آمده است.»
دکتر ملکی پیرامون ارتباط روی کار آمدنِ دولت روحانی و رفع خطر جنگ نیز گفت: «اصولا این ایران نیست که درباره تعیین سرنوشت جنگ تصمیم‌گیرنده باشد. ابرقدرت‌ها هر زمان که مصالحشان اقتضا کند، احساس کنند نیاز به جنگ هست، جنگ می‎کنند و هر زمان احساس کنند نیازی به جنگ نیست، جنگ نمی‌کنند و این بستگی به نظر ابرقدرت‌ها دارد. سوریه و عراق و دیگر مناطق نمونه‌های این موضوع هستند. در این جاها جنگ را چه کسی شروع کرد و به آن دامن زد؟ داعش را چه کسی به وجود آورد. مردم سوریه یک مبارزه مسالمت‌آمیز داشتند. آنها را زدند و کشتند تا موضوع داعش به وجود آمد به اینجا کشیده شد.»
اولین رئیس دانشگاه تهران پس از انقلاب ضد سلطنتی، در این خصوص که «چرا روشنفكران وفعالان سياسى ايرانى در قبال دخالت تهران به نفع رژيم ديكتاتورى بشار اسد و سركوب جنبش مردم سوريه سكوت كرده يا به ندرت اعتراض كرده اند؟»، تاکید کرد: «متاسفانه این سکوت یا ناشی از ترس است یا از حرص منافع. آنها که سکوت می‌کنند یا منافعی دارند و یا از ترس جان ساکت شده‌اند، زیرا که این حکومت و این نظام تا کنون ده‌ها هزار نفر را به دلیل اعتقاداتشان و به دلیل اینکه مخالف اعمال و رفتار این حکومت بوده‌اند، اعدام کرده و کشته است. یک نمونه آن موضوع سال 1367 است که تعدادی از افراد، حدود 30 هزار نفر که به مدت‌های مختلف و به حکم نظام زندانی شده بودند، با این سوال “تو وابسته به که و چه هستی” اعدام کردند. این مسائل در آن فایل صوتی آقای منتظری که منتشر شد و شاید برای خیلی از مردم ایران باور کردنی نبود.»
وی در پاسخ به این سوال که اگر «انتخابات تغييرى در ايران را به وجود نمى آورد ، راه حل شما براى تغير دمكراتيك در ايران چيست؟»، گفت: «من بارها گفته‌ام که تغییر دموکراتیک این است که حکومت در مدت دو یا سه ماه به همه ملت این امکان را بدهد که عقیده و نظر خود را بگویند و راه پیشرفت را نشان دهند و با برنامه مدون و کار و فعالیت و گفتگو و آزادی آماده بشوند برای یک رفراندوم. موضوع رفراندوم هم این باشد که آیا نظام فعلی را قبول دارید یا خیر. و این رفراندوم باید زیر نظر سازمان ملل و نهادهای حقوق بشر و مراجع بین‌المللی انجام بگیرد. اگر اینکار را کردند تغییرحاصل می‌شود ولی اگر اینکار نشوند وضع همینگونه می‌ماند و هر سال سر مردم را گرم می‌کنند و آنها را به پای صندوق‌های رای می‌کشانند.»
دکتر ملکی در خصوص وضعیت اقليت هاى مذهبى و ملی و قومی و نژادی در ایران نیز گفت: « ظلم و بی‌عدالتی که در حق اقلیت‌ها از جمله مسیحی‌ها، بهائی‌ها، کلیمی‌ها و غیره همه نشان‌دهنده این است که این حکومت یک حکومت مردمی نیست و می‌خواهد به هر نحوی جلوی هر کسی را که بر خلاف عقیده او فکر می‌کند بگیرد به حکومت خودش ادامه دهد.»

نظرات اخیر

لینکهای جنجالی اخیر

نظرات داغ اخیر

آخرین نظرات کاربران

قیرمیز چیست؟
قیرمیز (قازان سابق) از طرف تعدادی از کاربران اینترنت علاقمند به اشتراک لینک ايجاد گرديده و انگيزه ايجاد آن پاسخ گويى به نياز جامعه براى دسترسى به اطلاعات آزاد و متنوع از منابع گوناگون به همراه ارتقاى فرهنگ گفتگو و تحمل نظرات ديگران است.